فقط ۷ دقیقه

 همیشه وقتی کلمه مظلومیت را می شنویم، خود به خود در    

 ذهن تداعی می شود که در یک طرف ظالمی قرار گرفته و 

 در طرف دیگر مظلوم و در این میان نیز حقوقی از مظلوم پا

 پایمال گشته است.

 ناخودآگاه یک حالت انزجار از ظالم و حمایت از مظلوم به

  انسان شنونده دست می دهد، و چه بد است که انسان آنقدر

 سرگرم خود باشد که ندای مظلومیت دیگری را نشنود و اگر

 هم به گوشش برسد بی تفاوت از کنار آن بگذرد.

  امابدتر و ناشایسته تر آن است که انسان، صدای مظلومیت

  امام زمانش را بشنود و نه تنها پاسخ ندهد، بلکه خود نیز بر

  این مظلومیتدامن بزند.

  بی تفاوتی ما نسبت به مولایمان واقعا آن پدر مهربان را در

  بین ما غریب و مظلوم کرده است.

  اگر لااقل بالفرض روزی یک ساعت پای تلویزیون و... می

  نشینید یا روزنامه، مجله و کتاب های غیر مفید می خوانید   

  مجموعا هفته ای 7 ساعت می شود.

  آیا هفته ای فقط 7دقیقه برای شناخت امام

  زمانتان وقت گذاشته اید؟

  یا اصلا به فکر ایشان بوده اید؟ چرا؟!

دوست

دوست ،واژه است

واژه ای که از لب فرشته ها چکیده است

دوست ،نامه است

نامه ای که از خدا رسیده است

نامه ی خدا همیشه خواندنی است

توی دفتر فرشته ها

واژه ی قشنگ دوست همیشه ماندنی است

راستی ،دلت چقدر

آرزوی واژه ی تازه داشت

دوست گل ات رسید

واژه را کنار واژه کاشت

واژه ها کتاب شد

دوستت همان دعای توست

آخرش دعای تو

 مستجاب شد

                                   « عرفان نظر آهاری »

   « ن وَالقَلَمِ وَ ما یَسطَرونَ * ما أَنتَ بِنِعمَةِ رَبِّکَ بِمَجنونِ» (قلم/2و1)

قسم به قلم و هر آنچه می نگارد که تو به واسطه نعمت پروردگارت دیوانه نیستی . . .

سخن را به نام خدای عزیز«بث الشّکوی» می آغازم که هر آنچه می نویسم پنداری دلم خوش نیست و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم ،همه آن است که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتنش!...

دوستان ارجمندم وعاشقان مهدی سلام!

یادم نرفته بود پس سلام!

سلامی به وسعت دلهای گرم و اندیشه های سبزتان ...

اولش واسه این غیبت کبری یه پوزش بدهکارم ، دانشجوییه و هزاردرد سر، این ترم سرم خیلی شلوغ بود واونجوری که دلم می خواست نتونستم درس بخونم ... (بگذریم)

                                  .  .   .  .  .

             السلام علیک یا ابا عبدالله

             وعلی الارواح الّتی حلّت بفنائک

  هیچ کس چون ما نگیرد ماتم این ماه را

                                 با محرم شیعیان را اتصالی دیگر است

                                             « یا سیّدالشّهداء»

                                                                    بار الها ! به کدامین عشق بگریم؟           

به عشق فاطمه (س)! علی(ع)! حسین(ع)! یا به تیر رها شده در گلوی علی اصغرت؟!

می گریم به مشک خالی از آب اباالفضل(ع)، به مشکی که تیر را در خود نشاند و قلب پسر فاطمه را درید.

کاروانی می رود تا عشق را پیدا کند ، کاروانی می رود تا زندگی معنا کند ، کاروانی می رود تا صبر و بردباری را به نمایش بگذارد ،کاروانی می رود تا واژه ایثار و شهادت را معنا دهد، کاروانی می رود تا جسم ها را جان دهد ،کاروانی به سوی دشت حادثه رهسپار می شود تا بی مروّتان را مروّت آموزد .

کربلا حدیث آفرینش را برای بشریت واگویه می کند و حسین(ع) فریادی است برخاسته از سکوت 25 ساله ولایت و خروج و قیامی است برای تفسیر خانه نشینی علی(ع). تو باید عدل را در کلام آخرین او که اولین کلام هستی است جستجو کنی ،خواهی یافت رنگ وفای به عهد و اسارت را.

      نماز حسین(ع) در ظهر عاشورا سرود ستایش بود. سالیان سال است که آب در جلوی حرم                          

سقای کربلا التماس می کند تا عباس(ع) فقط یکبار جرعه ای از آن بنوشد و زبان در کام خشکیده را از عطش برهاند.

پس از عاشورا کربلا در رکاب زینب (س) آغاز شد. چه سخت گذشت شبی که شبانه به نماز نشست. بدرقه حسین با اشک یعنی پر کشیدن روح از تن زینب . دل بریدن زینب از حسین یعنی پرواز جان .

سلام بر زینب پیامبر خون شهیدان نینوا!

 سلام بر زینب تندیس صبر و وفا!

تو که با هر شهیدی که به خاک می غلتید شهید می شدی. فریاد بزن از عطش بگو و از کربلا! از حسین بگو واز عاشورا! از نخل های سربریده بگوواز عطش که جان ها را به آتش کشید.

وای چهارمین فصل از فصل های دوازده گانه!

ای کاش می ماندی تا داغدیده ترین تنهایی را مرور کنی. باید می ماندی تا زیر بارش یکریز تازیانه کاروان را همراهی کنی. باید می ماندی تا زینب بماند. باید می ماندی تا حسین جاودانه شود.

و اینک ما بر خاک کربلا که سجاده آن روز حسین(ع) بود سجده کنیم...

حال زندگی ما و آب، زندگی ما وخون، زندگی ما و خورشید، زندگی ما و غروب... .ما با آب وخون وخورشید وغروب چه کنیم؟

چرا عاشورا در محرم و هزاران سوال دیگر که به ذهن ما خطور

می کند، شاید غمی که در دل هر غروب نهفته است برخاسته از غروب شوم عاشوراست.

وای خورشید تو هم در ظهر عاشورا سوزان تر از همیشه تابیدی.

حال ما تا چه حد حرمت عاشورا را نگه داشته ایم وخواهیم داشت؟

به امید آنکه بهتر از همیشه راهشان را ادامه دهیم تا دل مهدی فاطمه را بیشتر از این نرنجانیم.

مهدی جان! بیا و ما را از این همه درماندگی رهایی بخش. شاید در این زمان نادانی کنیم ولی نمک خوردیم و نمکدان را نمی شکنیم.

ما را دریاب که سخت به لطف تو محتاجیم.

اگر تو دیر بیایی تباه خواهم شد          اسیر پنجه زشت گناه خواهم شد                    

به سوی ساقه گندم روانه می گردم      دچار کهنه ترین اشتباه خواهم شد

                     امشب این دل یاد مولا می کند    لیلة القدر است و احیا می کند

                       بشنو ای گوش دلها بی صدا        نغمه ی فزت و رب الکعبه را

     دیدار خدا وملاقات بهشت کم کم داره دامن پر برکتش رو از تن ما جمع می کنه.

     یه صدایی، یه حسی تو رگهام نور امید پاشید،یه حسی به من می گفت قدر این هوای بالا سرت رو بدون.

     انگاری من از امشب اومدم، اصلاً من از امشب تصمیم گرفتم روزه بگیرم.

     آسمون ماه مبارک رمضان پر از ابر اجابت خدای متعال و یه صاعقه الهی العفو والهی توبه است،تا برکه

     زندگی ما رو پر کنه.

     خدایا! تو این دل سحر که در خونه تو اومدم به خودم می گم ؛ ای روزهای پر غفله،

     ای شبهای ستاره سوز عرش، دارید دست ما رو می گیرید می رسونید به روزهای گر گرفته روزه داری رمضان،

     به آن شبی می رسانید که محراب محبت خدا بوی معجزه ی شق القمر پیغمبر را بر فرغ علی مرتضی پاره کرد.

     خدایا! من با دست خالی اومدم.

     خدایا دستم رو می گیری بلند کنی به درگاه اجابتت برسونی؟ یه لطفی می کنی یه دست جامه توبه واسه اعمال من بخری؟

     منو می بری پیرایشگاه غفران وآمرزش تا عمل خودم رو صالح کنم؟

     خدایا امروز برای شبهای قدر دل من بوی چرک دنیا پرستی می ده. خدایا من هنوز دلم رو از غبار و کینه خالی نکردم

     ولی هرچی که هست در خانه تو با دو تا یقین اومدم. خدایا یقین اول: درب رحمتت که وا می شه لامپ هیچ الهی العفوی

     خاموش نمی مونه و یقین دوم: لحظه دعای سحر مثل سفر مکه می مونه، دعوت از طرف تو.

     خدایا! اگه می خواستی نبخشی تو این دل سحر که ما رو بیدار نمی کردی و ما رو سر سفره سحر نمی نشوندی...

    بازی خدا و یک عروسک گلی

زیر گنبد کبود

جز من و خدا

کسی نبود

روزگار

روبه راه بود

هیچ چیز

نه سفید و نه سیاه بود

با وجود این

مثل اینکه چیزی اشتباه بود

زیر گنبد کبود

بازی خدا

نیمه کاره مانده بود...

***

واژه ای نبود و هیچ کس

شعری از خدا نخوانده بود

تا که او مرا برای بازی خودش

انتخاب کرد

***

توی گوش من یواش گفت:

تو دعای کوچک منی

بعد هم مرا

مستجاب کرد

***

پرده ها کنار رفت

خود به خود

با شروع بازی خدا

عشق افتتاح شد

***

سالهاست

اسم بازی من و خدا

زندگی ست

هیچ چیز

مثل بازی قشنگ ما

عجیب نیست

بازی یی که ساده است و سخت

مثل بازی بهار با درخت

***

با خدا طرف شدن

کار مشکلی ست

زندگی

بازی خدا و یک عروسک گلی ست

چشم انتظاری...

                     روز فراق را که نهد در شمار عمر؟

ما حیات را بی حضور تو حیات نمی شمریم.

ما تا وصول فصل ظهورت زندگی نمی کنیم . آنچه می کنیم، تنها تمرین زندگی است.

این که نامش را نفس نهاده اند، شخص منتظری است که دمی آرام نمی گیرد وقرار نمی پذیرد. دمی که تا دم مرگ از پا نمی نشیند وپیوسته و مدام از دهلیز تاریک خانه ی دل بر می خیزد و دوان دوان خود را به پنجره ی انتظار و آستانه ی دیدار می رساند و دمی دیگر ، محزون و حسرت بار بازمی گردد.

پس این نه نفس که هر روز هزار باره انتظار است.

هر که از ما آب می نوشد و غذا می خورد تنها از این روست که تن را تا تلاقی گام های ظهورت ، بی توشه نگذارد و استوار نگه دارد.

هر که از ما اگر روانه میدان جنگ می شود، نمی رود که بجنگد، می رود که تمرین رزم کند تا برای حضور در سپاه تو آبدیده شود.

هر که از ما اگر به زخم وجراحت تن می سپارد، تلاش می کند که درد کشیده تو باشد

و هر که از ما اگر به استقبال شهادت می رود، جان می دهد که برای حضور در رکاب تو کار کشته شود.

پس، این زندگی نیست که ما می کنیم ، حیات عاریتی است.

ما اگر تا کنون در این دیار دوام آورده ایم و در این خانه سکنی گزیده ایم از این روست که مستأ جر یاد تو بوده ایم. وقتی که تنها همین نسیم نام تو حیات آقرین است وتنها همین پناهگاه یاد تو آرام بخش، ظهورت با هستی چه خواهد کرد وحضورت چه آرامشی در جان جهان خواهد ریخت؟

بیا که هستی حیات بیابد وجهان، قرار و آرام بگیرد.

                                                                          * اللهمّ عجّل لِوَلیک الفرج*

سلام بر مولود نرجس خاتون؛                                                                                                         

ای امام زمان، ای مهدی موعود؛ فرزند فاطمه؛ می نویسم تا زکات علمم باشد ومن هم سهمی در هدایت افکا ر آدمیان به سمت و سوی آماده سازی مقدمات ظهور داشته باشم.                                                        

خدایا! تشنگان دیدار خودت را به جرعه ای از جمال مهدی(ع) مهمان کن و به دست حجت خاتم گره از کار فرو بستۀ عالم بگشا.                                                          

شیعه باید عاشق مهدی شود                     

تا که چشمش لایق مهدی شود

شیعه باید نفس را عاری کند 

 تا که حجت را چنین یاری کند 

 شیعه دارد بس وظایف را به دوش

 باشد او در انتظارش

سخت کوش                   

هر سحرگاهی بخواند عهد را 

  تازه بنماید به جانش جهد را

با تو می گویم از شوکران غیبت که هنوز بر جام انتظار می ریزد از بغضهای جمعه شب که گلو می فشارد وسینه می دراند وعبوس می نشیند.                                                              

گفته اند با یک گل بهار نمی شود ولی:                                                                        

با شکفتن تو                                           

همیشه بهار خواهیم داشت.            

التماس دعا